Waar dromen werkelijkheid worden

De eerste stappen gaan over bekent terrein, de eerste kilometers ook. De eerste kampplaats is idyllisch. De eerste nacht slapen we slecht. Nu we eindelijk op pad zijn, zijn er vele eerste keren! Bo moet zich aanpassen aan het smalle bed. Sia slaapt voor het eerst vastgemaakt aan de trailer, haar hoeven knarsen bij elke beweging op de met stenen bezaaide ondergrond, Khaan en Remco worden bij elke ruk aan het touw wakker geschut. Hannah en ik waken over de merrie, ze legt zich neer, een teken dat ze op haar gemak is. Een paard moet 30 tot 60 minuten liggend kunnen slapen om in de diepe REM slaap te gaan, zonder diepe slaap bouwt ze stress op wat niet wenselijk is gezien de vele onbekende situaties die ze tegemoet gaat. Eén keer moet ik de daktent uit, haar voorpoot haakt achter het touw, in mijn onderbroek bevrijd ik haar uit haar hachelijke positie, ze panikeert niet, een grote geruststelling. De nacht is fris. De tweede nacht moet ik er ook uit, het touw haakt achter de hoek van de trailer, ook nu blijft ze cool! De volgende nachten moet ik alleen mijn bed uit om te plassen, we horen haar geregeld snurken.

Het is warm maar niet heet. De bermen staan vol witte en gele bloemen, ook andere kleuren zijn in mindere mate aanwezig. De grassen zijn stug, de struiken hard en stekelig, pas als er water in de buurt is worden ze sappig en knapperig, Sia is er dol op. Het asfalt is oud en zit vol putten en verwarmt de zolen van onze stapschoenen, de omgeving is adembenemend! Achter me klakken de hoeven van Sia ritmisch en monotoon. Bo en de jongens lopen voor me uit, vrolijk keuvelend, hun tred is licht, bijna dansend. Beeld en geluid, synchroon, harmonieus

Stillaan dringt het door. Een jaar geleden beslisten we deze tocht te maken, een jongensdroom van deze jongen, na meer dan 30 jaar is de droom, eindelijk, werkelijkheid geworden!

-Dirk Ceulemans